Blogpost

Pauline - De Precieze



Het treffen met Pauline vindt plaats in Deventer. Ze had vooraf weinig te raden overgelaten waarom we daar afspraken; ze is in Deventer opgegroeid én het is de plek waar ze voor het eerst actief werd bij de Jonge Democraten. Omdat ik Deventer buiten het station niet ken zal ze me opwachten bij het station. Stipt 5 minuten voordat ik zou moeten arriveren ontvang ik echter een appje “Ivm een platte band ben ik 10 minuutjes later”. Het is voor mij Pauline zoals ik haar ken, netjes, gedegen en ‘to the point’. Het geeft mij ook de tijd om voor het station van de stad te genieten en bij voorbaat al te concluderen dat Deventer een leuk stadje moet zijn. Iets dat Pauline later ook meermalen bevestigd.

De ontmoeting met Pauline is hartelijk, ze blijkt net terug te zijn van twee maanden backpacken in Zuidoost-Azië. We wandelen richting ‘De Sjampetter’, het café waar ze vele uren pratend over politiek heeft doorgebracht. Al wandelend lopen we langs het advocatenkantoor waar ze als middelbaar scholier een bijbaantje had. Het leidt direct tot een eerste interessante ontboezeming van Pauline. Ze vertelt: “De eigenaren zijn bevriend met mijn ouders, dus zo mocht ik hier op het kantoor komen werken. Toen ik ging studeren in Utrecht tipten zij me dan weer bij een bevriend advocatenkantoor om als secretaresse aan de slag te kunnen”. Ze vervolgt: “Dan ben je lid van een partij die de eigen kracht propageert en ik kon dat werk ook met gemak aan, maar ik werd dus wel via ‘het netwerk’ telkens een stapje vooruit gebracht. Dat bekijk ik dan zelf toch met gemengde gevoelens”. Er ontspint zich een interessant gesprek, waarbij ik onder andere inbreng dat men vaak ook op eigen kracht een netwerk moet opbouwen. Uiteindelijk komen we tot de slotsom dat het inderdaad ongemakkelijk voelt dat het hebben van een netwerk zo’n rol kan spelen naast je eigen kunnen.

Inmiddels is Pauline weer een stapje verder qua werk, naast haar studie werkt ze twee dagen in de week bij de provincie Utrecht. Daar houdt ze zich bezig met het omgevingsrecht. Deze baan blijkt een vervolg te zijn op een stage die ze voor haar rechtenstudie deed en de baan heeft ze op eigen kracht voor elkaar gebokst. Pauline vertelt dat ze het komend jaar naast haar bestuursfunctie ook blijft werken: “Het zijn gezellige collega’s en ik leer veel over het omgevingsrecht, waarin de komende jaren veel gaat veranderen”. Gezien mijn functie als portefeuillehouder Ruimte & Mobiliteit mag het niet verbazen dat het gesprek zich nog even voortzet op dit thema. Pauline merkt na een tijdje echter terecht op dat “De meeste lezers zullen die omgevingswet waarschijnlijk niet zo interessant vinden, dus misschien moeten we daar maar niet te lang over doorgaan”. Een uitspraak die de zorgzame kant van Pauline mooi tekent.

We hebben ons inmiddels op het terras van de Sjampetter genesteld en een drankje voor onze neus. Met haar scherpe oog voor detail constateert Pauline dat ik voor de verandering een cola heb besteld in plaats van een biertje. Het leidt tot gegrinnik van de serveerster, maar ik stel hen beiden gerust dat ik zo een Davo (een Deventer speciaal bier, red.) wil drinken. We praten nog even door over wat Pauline zo aantrekkelijk vindt in het juridisch werk. Pauline vertelt: “In principe heb je geen recht nodig als het goed gaat, maar als het fout gaat, dan heb je juist een vangnet nodig. Ik vind het nadenken daarover erg leuk”. Ze vervolgt: “Binnen het juridische kader ben ik wel voorstander van het gegeven dat er meer naar de geest van de wet dan naar de letter van de wet gehandeld moet kunnen worden.” Het is een mens-georiënteerde visie, iets waar Pauline duidelijk waarde aan hecht.

Pauline is benieuwd naar alle vragen die ik voorbereid zou hebben. Ik besluit om te starten helemaal bij het begin, haar geboorte. Pauline vertelt dat ze in het Deventer ziekenhuis is geboren waarna ze de eerste jaren in en rond Deventer heeft doorgebracht. “Mijn ouders zijn in Deventer neergestreken omdat het een goede verbinding heeft naar onder andere de Randstad, anders was ik vast wel ergens anders geboren” meldt Pauline heel nuchter. We springen snel naar haar 11e levensjaar. “Mijn ouders zijn toen uit elkaar gegaan, waarna mijn moeder in het ‘ouderlijke huis’ bleef wonen terwijl mijn vader elders in Deventer is gaan wonen. Het was een scheiding met weinig spanning en goed voor ons als kinderen” zo vertelt Pauline. Ietwat grinnikend vervolgt ze: “Ze zijn naast ons als kinderen ook de hond altijd blijven delen en nu overwegen ze zelfs om samen weer een nieuwe hond te nemen en te blijven delen”. We praten door over het gezin waarin ze is opgegroeid en hoe haar dat gevormd heeft. Pauline vertelt over de vele discussies die ze thuis heeft gehad, waarbij ze trots verteld dat ze inmiddels haar ouders zover heeft gekregen om D66 te stemmen. “Mijn vader is zelfs ooit voor de VVD nog kandidaat voor de gemeenteraad geweest. Maar met mijn oudere broer gaan de discussies nog steeds door, hij is meer conservatief-liberaal georiënteerd” vertelt Pauline. Ze vervolgt: “Het bericht dat de NS genderneutrale omroepberichten invoert is nu bijvoorbeeld zo’n thema, de aandacht die de NS genereert met een persbericht geeft me het gevoel dat het deels symboolpolitiek voor hen is”. Terwijl ik dit noteer bedenk ik me dat het een gevoel van ‘greenwashing’ bij me opwekt.

We praten verder over hoe wij als Jonge Democraten vaak veel willen veranderen en het steeds vaker over thema’s gaat die moeilijk in regels te vangen zijn. Pauline stelt daarbij de vraag: “Het lastige is dat de problemen vaak voortkomen uit tradities, met vooroordelen, waar mensen zich al dan niet bewust aan vastklampen. En dat kun je nou moeilijk veranderen via de politiek”. We praten over vooroordelen, waarbij de SIRE-campagne over ‘typisch jongensgedrag’ ter sprake komt. Ik ben benieuwd hoe Pauline

kijkt naar de reactie van veel JD’ers om de campagne en boodschap te diskwalificeren door het gebruikte vooroordeel over jongensgedrag. Pauline reageert: “Het is jammer dat de boodschap ‘laat een kind zichzelf zijn’ niet over komt door de manier waarop het verpakt is. Het laat maar zien hoe erg je moet letten op de vorm van je verhaal”. Het is een punt waar ik me in kan vinden.

We vervolgen het gesprek over de levensloop van Pauline. Pas op de middelbare school ontwikkelde ze echt haar politieke interesse. Pauline: “Er vormde zich een groepje met allemaal politiek-geïnteresseerden, van communist tot uitgesproken PVV’er, alleen geen christelijk geluid”. Voor Pauline werd hierdoor duidelijk dat ze het D66-gedachtegoed interessant vond en ze kreeg op haar 16e een combilidmaatschap van haar vader cadeau. “Dat er ook zoiets als de JD bestond ontdekte ik toen pas, maar die was in Deventer niet actief, dus ik ging in eerste instantie naar de D66-fractie hier in Deventer” vertelt Pauline. “Ik wilde echter zelf wat doen, toen heb ik in mijn 5e klas met 4 anderen het initiatief gevormd voor een JD-commissie voor de Stedendriehoek (Deventer, Apeldoorn & Zutphen, red.), welke onder de JD Twente viel” zo vervolgt ze. We praten door over haar JD-carrière, waaruit blijkt dat we ongeveer op hetzelfde moment actief werden. Het leidt tot de opmerking van Pauline over ons eerste congres: “Het viel me bij dat congres in Groningen op dat we als vereniging op een bepaalde manier heel divers zijn. Dan komen er verspreid uit het hele land mensen bij elkaar en nog heeft iedereen wel een andere thema dat men interessant vindt”. Ze vervolgt: “Gelukkig kon ik in Groningen wel beter slapen; bij mijn eerste landelijke activiteit, een PI-weekend, lagen boven mij in het stapelbed twee mensen en die waren niet heel stil”. Nadat we gefilosofeerd hebben over wie dat geweest konden zijn, vervolgen we het vraaggesprek.

Dat ze tijdens haar studie in Utrecht actief zou worden voor de Jonge Democraten stond eigenlijk al in de sterren geschreven, maar toch heeft dat even geduurd; “Ik wilde eerst mijn draai vinden in de stad voordat ik afdelingsbestuurder zou worden”. Niet dat ze in de tussentijd stilzat. Pauline werd ‘nog even’ voorzitter van de (toen) nieuwe landelijke werkgroep Defensie. Ze vertelt: “Dat was niet helemaal de bedoeling: het was bedoeld als lokale thema-werkgroep, maar er bleek geen landelijke werkgroep te zijn. Ik werd lid omdat ik er nog vrijwel niets van wist en er kennis over wilde opdoen. Bleek dat er geen voorzitter was, dus kwam die taak bij mij terecht”. Pauline vervolgt: “Ik hield me vooral met de organisatorische kant bezig en minder met de inhoud”.

In haar tweede studiejaar riep het afdelingsbestuur dan toch. Pauline vertelt: “Drie dagen voordat mijn eerste bestuursjaar afliep besloot ik er nog een jaar aan vast te plakken, maar nu als Algemeen Secretaris (AS) in plaats van Promotie & Ledenbinding”. Na twee jaren bestuur koos ze om iets rustiger aan te gaan doen bij de JD: “Het was ook helemaal niet mijn bedoeling om voor het LB te gaan, het leek niet heel logisch in mijn plannen”. Ze vervolgt: “En dan praat je links en rechts met mensen en dan besluit je dat het wel kan, maar welke functie dan? Gezien mijn ervaring was Voorzitter een optie geweest, maar ik ben meer ondersteuner dan trekker en de geruchtenmachine noemde al meerdere namen daarvoor. Ook Scholing & Organisatie was een optie, maar ik voelde me toch meer thuis in de functie van AS”. Zelfs hoe ze het verteld is kenmerkend voor Pauline, ze analyseert de situatie, weet wat bij haar past en maakt dan rustig een overwogen keuze. We praten door over het imago van de JD, Pauline vertelt: “Soms hoor je weleens dat de Jonge Democraten ook wel schamper ‘Jonge Bureaucraten’ genoemd worden omdat we alles zo uitgebreid willen vastleggen. Ik ben meermalen lid geweest van de SNC (Stem- en Notulencommissie, red.) en heb een interesse voor het HR (Huishoudelijk Reglement, red.), ik vrees dat ik dat imago daarmee niet ontkracht”. Ik kan me niet voorstellen dat Pauline daarmee bedoelt dat de JD een saai imago heeft en herinner Pauline aan de anekdote die ze eerder vertelde over haar eerste PI-weekend. Pauline vertelt lachend: “Wat mij betreft mag er wel speciale ‘bunga-bunga-kamer’ zijn bij landelijke weekenden, ik vind dat we bij de JD de laatste jaren wel vaak erg burgerlijk zijn geweest”. Ze vervolgt schuldbewust: “Maar daar deed ik misschien ook wel aan mee met mijn relatie”.

Het ontlokt bij mij de vraag of ze vroeger dan een wildebras was, waarop Pauline lachend vertelt: “Nee, ik was juist heel braaf, ik wilde tot mijn 23e niet drinken, wat ik trouwens maar tot mijn 16e heb volgehouden. Nadien ging ik vooral hier naar de Sjampetter om te borrelen. Ik ben meer een borrelaar dan een discoganger, alhoewel we wel eens naar een boerendisco hier in de streek gingen”. Nuchter constateer ik dat ik een verband zie tussen de actieve politieke interesse en het beginnen met borrelen, wat Pauline niet kan ontkennen. Haar ambities voor het komende jaar liggen niet alleen op het bureaucratische vlak zoals het duidelijker maken van het HR. Ze ziet ook de ruimte om als AS eigen kleine projecten op te pakken zo vertelt ze: “De verenigingskant, de gezelligheid, die heeft me altijd erg aangesproken. Ik denk dan aan plannen ontwikkelen om bijvoorbeeld de hoge doorstroom te verminderen en mensen langer te binden”.

Voordat ik een volgende vraag kan stellen wordt Pauline gebeld over hoe laat ze kan eten vanavond. Het doet ons besluiten om het interview langzaam af te ronden. Het brengt mij tot de vraag die ik ook aan Danny stelde en waarvan ik besloot dat ik die bij elk interview zou gaan stellen, namelijk sinds wanneer Pauline wist welke geaardheid zij heeft? Pauline moet lacht om mijn omslachtige opbouw naar deze vraag, maar gaat er nadien serieus op in: “Geestelijk stond ik vroeger wel open voor vrouwen, maar uiteindelijk heb ik altijd een stuk meer interesse in mannen gehad”. De vraag leidt ook tot de interessante constatering van Pauline dat ze het idee heeft dat er minder lesbiennes dan homo’s binnen de JD zijn. Samen komen we er niet op uit of het klopt en waar dat verschil dan in zou zitten.

Met nog één vraag op mijn lijstje rekenen we af en lopen we richting het station. Al eerder refereerde Pauline dat het bestuursjaar niet in haar plannen past, dus ik ben wel benieuwd hoe ze over haar eigen toekomst denkt. Nadat ze me heeft gewezen op een ijssalon die erg lekker zou moeten zijn, vertelt ze: “Ik heb geen grote politieke ambitie, alhoewel een bestuurlijke functie zoals Gedeputeerde me wel aanspreekt. Mijn ambitie ligt bij de wetgevende kant. Na het jaar als LB’er wil ik een master Staats- en Bestuursrecht met een specialisatie in het omgevingsrecht doen en hopelijk daarna bij de rijksoverheid het traineeprogramma ‘Academie voor wetgeving’”.

Voordat we afscheid nemen moet ik beloven dat als het wel goed weer is ik Deventer nog een keer moet bezoeken vanwege de vele historie en dat ik dan die ijssalon zeker niet moet vergeten. Het is Pauline ten voeten uit: oog voor detail hebben en ondertussen ook aandacht voor de mensen en de omgeving om haar heen houden.

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

JD Blog

Bram - De Nuchtere

Door: Michiel Ruland Bram: Nuchter en er zijn dus geen opvallende foto van hem te vinden. Voor mijn derde en laatste interview spreek ik af met Bram. Bram lijkt in het contact voorafgaand aan het...

Lees meer...

vrijdag 01 september 20:00
Openingsborrel - Rotterdam
maandag 04 september 19:45
Jaaropening met Mini-AAV - Arnhem-Nijmegen
maandag 04 september 20:00
Join the party! - Utrecht
dinsdag 05 september 19:30
Dinosaurusverhalen - Leiden-Haaglanden
dinsdag 05 september 20:00
Introborrel voor nieuwe (en oude) leden - Groningen
vrijdag 08 september 18:00
JD Brabant Kick-off BBQ - Brabant
zaterdag 09 september 10:00
Septembercongres - Landelijk
maandag 11 september 20:00
Let's make this work(group) together! - Utrecht

» Bekijk volledige kalender

Vul hieronder je emailadres in om een link te krijgen waarmee je je aan kunt melden voor de nieuwsbrieven van de Jonge Democraten en waarmee je je abonnementen kunt wijzigen.

» Bekijk eerdere nieuwsbrieven

Twitter

Jonge Democraten Online

FacebookLinkedInTwitterYouTube

© 2017 Jonge Democraten