Blogpost

Libanon-reis (21 februari 2016) – Een familie zonder “thuis”, en de Pechtold-factor in Libanon

Van 17 t/m 22 februari is een groep van zes Jonge Democraten in Beiroet voor een studiebezoek, met op het programma onder meer een ontmoeting met onze zusterbeweging Future Youth, een bezoek aan een vluchtelingenkamp en een gesprek met de Nederlandse ambassadeur. De komende dagen houden zij ons via een blog op de hoogte van hun belevenissen. Vandaag de vierde en laatste dag.

Leunend over een kopje sterk geurende Arabische koffie vertelt Hassan ons droogjes dat hij nog nooit in zijn thuisland is geweest. Hassan is 20, studeert informatica en heeft een Palestijns vluchtelingenpaspoort. Daarmee mag hij de Palestijnse Gebieden niet in. Ook zijn vader is er nog nooit geweest en als we vertellen over Ramallah, Hebron en Jeruzalem, waar de JD in 2014 is geweest, dan luisteren ze aandachtig. Zelf kunnen ze zich er waarschijnlijk moeilijk een goede voorstelling bij maken hoe die steden eruit zien. De gezellige drukte van Ramallah met zijn bijzondere geuren, klanken en smaken… één ding weten ze allebei zeker: dat ze heel graag ‘terug’ zouden willen.

 

We eten een uitgebreide traditionele maaltijd in een prachtig versierde woonkamer. Een van de broers van Hassan zingt koranverzen voor ons en laat het filmpje zien van zijn deelname aan de Arabische ‘Voice Kids’, waar hij tot de finale wist te komen… we zitten bij een BA-er aan tafel, een Bekende Arabier, met 11,000 volgers op Facebook! De andere broers zijn een schattig jongetje genaamd Taher die de halve avond naar de Franstalige Nickelodeon kijkt en voetbaltalent Mohammed.

 

De familie waar we op deze laatste avond op bezoek zijn is Palestijns, maar leeft in de zuidelijke stad Saida als een gemiddeld Libanees gezin. Zij zitten niet in vluchtelingenkampen waar veel andere Palestijnen al tientallen jaren leven onder VN-bestuur en die inmiddels meer op wijken dan op kampen lijken. Hassan en zijn vader draaien gewoon mee in de samenleving en wonen in een normaal huis. Er is echter een belangrijk verschil tussen Hassan en zijn Libanese vrienden: zijn nationaliteit ontneemt hem allerlei kansen. Neem bijvoorbeeld bijbaantjes: om zijn studie te kunnen betalen moet Hassan werken, maar hij is als Palestijn uitgesloten van ongeveer 70 beroepen, inclusief alle overheidsbanen. Er blijft weinig over. Gelukkig heeft Hassan sinds kort een baan bij de McDonald’s.

 

Soms is het paspoort daadwerkelijk een onoverkomelijke barrière. Hassan vertelt over zijn grote droom: studeren in de VS. Vorig jaar was hij aangenomen voor een Master-opleiding in Houston, inclusief beurs, maar kon hij op het laatste moment niet vertrekken. De autoriteiten waren bang dat hij als Palestijn zonder noemenswaardige buitenlandse reiservaring de eerste mogelijkheid zou aangrijpen om asiel aan te vragen in de VS. Zijn visum werd geweigerd en Hassan bleef in Libanon, waar hij is blijven studeren.

 

Hassan draagt zonder er iets aan te kunnen doen de Palestijnse identiteit mee. Die is overgedragen van zijn opa, die vluchtte uit een dorp in de buurt van Haifa, nu diep in Israël. Formeel wacht de familie nog steeds tot ze terug kunnen. Het is voor de Palestijnse mannen onmogelijk om tot Libanees te naturaliseren, al zouden ze dat wel willen. Tegelijkertijd is er een diepgeworteld verlangen dat de familie ooit terug kan gaan naar het land Palestina. Het lijkt heel dubbel: deze mensen leven als Libanezen, maar houden een band met een thuisland dat ze nog nooit hebben bezocht. Ondanks dat het gezin klaagt over de hoge levenskosten en lage lonen, zorgen ze voor een erg gastvriendelijk ontvangst en een enorme hoeveelheid heerlijk eten voor hun Nederlandse gasten.

 

Geen politiek van oude mannen… of toch wel?

Eerder op de dag zijn we in een christelijke wijk van Beiroet, Sursock. Omgeven door nette straten en groot opgezette woonhuizen gaan we naar het é-café, een koffiebar die niet zou misstaan in een hippe wijk in Parijs. We ontmoeten André Sleiman, een medewerker van het Libanese kantoor van de Konrad Adenauer Stichting (gelieerd aan CDU, het Duitse CDA). André weet alles van het politieke landschap in Libanon en stelt eerst ons beeld enigszins bij na twee dagen van intensief optrekken met onze Future Youth-collega’s.

                                                                                                                     

We leggen hem een aantal uitspraken van de afgelopen dagen voor. Volgens onze Future-collega’s is hun partij een uitzondering op de ‘politiek van de oude mannen’ zoals in onze eerste gesprekken werd omschreven. Saad Hariri is als leider van de beweging tenslotte pas midden 30. André glimlacht als hij dat hoort en reageert dat dit op zich waar is, maar dat Libanese politiek niet zozeer slechts letterlijk om oude mannen gaat (al blijven die wel dominant), maar vooral om een politiek van dynastieën. Hariri en andere leiders van politieke bewegingen zijn overwegend opvolgers van hun vaders en vertegenwoordigen een stabiele factor in het politieke landschap. Zij geven vertrouwen aan hun grotendeels langs religieuze lijnen verdeelde achterban en zorgen ervoor dat hun eigen gemeenschappen profiteren van beslissingen, door cliëntelisme. Lange tijd kon je deze leiders niet te uitgesproken bekritiseren in aanwezigheid van hun aanhangers, maar daar was sinds de problemen met de afvalverwerking een verandering in gekomen: voor het eerst werden bij de protesten de grote namen van de Libanese politiek openlijk beschimpt.

 

Politiek in Libanon gaat allereerst om het kamp waar je in zit (pro- of anti-Hezbollah) en de identiteit van de leider. Het is misschien wel te vergelijken met de algehele anti-PVV agenda van D66 tijdens de voorlaatste Europese verkiezingen en de Alexander Pechtold-factor waar D66 een deel van zijn populariteit vandaan haalt. Maar dan in het kwadraat. De beleidsagenda op thema’s als de economie komt pas daarna. Dit geldt ook voor een (sociaal-)liberale partij als Future.

 

Onze reis sluiten we af in Beirut met Ahmed, onze contactpersoon van Future, in zijn eigen bar. Hier dompelen we ons nog even onder in die andere kant van Libanon, de kroegen die net zo goed in Londen of Berlijn hadden kunnen staan. Het tekent het contrast binnen de Libanese samenleving dat we hebben ervaren. Traditioneel en conservatief leeft samen met ultramodern en hip. Religieuze groepen leven zij aan zij, maar staan ook via hun politieke partijen en milities tegenover elkaar. Syrische vluchtelingen zitten in zware omstandigheden in tenten en dreigen de balans in de samenleving (letterlijk) te verstoren. De uitdaging voor Libanon is te zorgen dat dit allemaal niet tot een geweldsuitbarsting komt. En daar lijkt iedereen voorlopig voor beducht en bereid om veel te doen om dit te voorkomen. We gaan met veel antwoorden naar huis, maar ook met nieuwe vragen. In ieder geval begrijpen we Libanon nu een beetje beter en dat is al heel wat!

 

Door Wim van Doorn

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

JD Blog

Congresvoorzitters en Stem- en Notulencommissieleden gezocht!

Voor het congres van 17 juni zoeken we weer 9 SNC-helden en 4 Congresvoorzitters! Lijkt het je leuk om in de Stem-en Notulencommissie te zitten? Stuur me dan even een mailtje op secretaris@jd.nl! E...

Lees meer...

zaterdag 29 april 13:00
Landelijk Debattoernooi - Landelijk
zaterdag 29 april 13:00
Symposium: Euthanasie voor kinderen - Landelijk
maandag 01 mei 19:45
Een avond over de Franse verkiezingen: Wie komt er aan de macht? - Arnhem-Nijmegen
maandag 01 mei 20:00
Motieschrijfavond en wethouder Everhardt - Utrecht
dinsdag 02 mei 20:00
[WAGENINGEN] Politiek Weerwolven - Utrecht
dinsdag 02 mei 20:00
Introborrel - Groningen
dinsdag 02 mei 20:00
Debatavond - Amsterdam
woensdag 03 mei 19:00
Bestuursinteresseborrel - Rotterdam

» Bekijk volledige kalender

Vul hieronder je emailadres in om een link te krijgen waarmee je je aan kunt melden voor de nieuwsbrieven van de Jonge Democraten en waarmee je je abonnementen kunt wijzigen.

» Bekijk eerdere nieuwsbrieven

Jonge Democraten Online

FacebookLinkedInTwitterYouTube

© 2017 Jonge Democraten