Blogpost

Dennis van Driel - Zeeuw en Limburger

Ook dit jaar vinden er interviews plaats met alle nieuwgekozen Landelijk Bestuursleden. Het eerste interview is geweest met Dennis van Driel, aankomend Bestuurslid Politiek & Internationaal

Door: Michiel Ruland

Dennis; Zeeuw en Limburger

Voor mijn interview met Dennis reisde ik af naar Vlissingen. Voor mij de eerste keer dat ik naar Vlissingen ging. De reactie van Dennis daarop was om met een beschrijving te komen die de verwachtingen niet al te hoog schepte. “Heerlen aan zee” noemde hij het. Ik verwachtte een verloederde stad waar toevallig ook een strand was met wat Duitsers die kuilen aan het graven waren.

Tijdens mijn reis naar de uithoek Vlissingen viel ik van verrassing in verassing. Allereerst kwam ik dorpjes tegen waar ik werkelijk nog nooit van gehoord had. Tot grote verbazing stopte de Intercity hier ook nog. Daarnaast zorgden de tempratuur, de korenvelden, de appelboomgaarden, de vervallen stations en de ziltige lucht bij het openen van de deuren van de trein ervoor dat ik me in Italië waande. Vervang de appelbomen door olijfbomen of wijnranken en het gevoel van mijn treinreis is duidelijk.

Eenmaal in Vlissingen aangekomen stond Dennis mij al op te wachten op het station. Vanuit hier zouden we samen de bus pakken naar het centrum om naar de Boulevard te wandelen. Beelden van het programma De Wandeling kwamen naar boven bij dit voorstel, maar de wandeling duurde slechts 2 minuten en wij zaten al op het terras.

Voor het zo ver was werd ik bij het station meteen meegenomen in de familie Van Driel. In een rap tempo vertelde Dennis dat zijn vader bij de Nautische Centrale Vlissingen werkte en zijn moeder bij het ziekenhuis in Goes. Toen ik vroeg naar hun opleiding lachte Dennis: “Mijn ouders hebben allebei nooit een hogere vervolgopleiding gevolgd”. Hij vertelde zelfs dat hij de eerste in twee generaties was die dit wel deed. Een universitaire opleiding was dus nogal opmerkelijk in zijn familie.

Tijdens de busreis vertelde mij Dennis in een nog rapper tempo van alles over Vlissingen. Te veel op om te noemen en te rap om te kunnen onthouden. De boodschap die vooral naar voren kwam, was dat Dennis niet bepaald trots was op Vlissingen. De gemeente is failliet en alles is vergane glorie. Al viel dat tot dan toe reuze mee in mijn ogen.

Bij het café-restaurant aangekomen zaten we op een fantastische plek. We hadden een prachtig uitzicht en het weer was bijzonder geschikt om op een terras te gaan zitten. Toen de bediening bij ons tafeltje aankwam werd Dennis meteen herkend. Wat bleek, Waterfront, de plek waar wij zaten, was de oude werkgever van Dennis en een oud-collega kwam onze bestellingen opnemen. Toen hij eenmaal weg was gelopen vertelde Dennis mij dat die oud-collega in de twee maanden dat hij daar gewerkt heeft bijzonder veel verschillende vriendinnen heeft gehad in een korte periode.

We vervolgden ons gesprek over Dennis zijn familie. Zoveel kon Dennis er niet over vertellen. Hij is enig kind en met zijn ooms en tantes hebben ze geen contact. Het zou zo maar kunnen dat we op dat moment naast een van hen zaten op het terras. Dennis zou ze niet herkend hebben. De enige twee die hij zou herkennen zijn nichten van hem. Om het contrast met Dennis en zijn familie nogmaals te schetsen vertelde hij dat een van die nichten al op haar 15de een kind had gekregen.

Wel kon hij wat vertellen over zijn opa en oma. Die kwamen na de Tweede Wereldoorlog naar Vlissingen om te werken in de haven. Ze kwamen uit Rotterdam, maar na de Tweede Wereldoorlog lag het daar nog behoorlijk op zijn gat door de ravage die de Duitsers hadden aangericht. Ondertussen werd het gesprek bruut verstoord door drie mannen die op, voor en naast een rijdende piano zaten. Een bijzonder tafereel dat zich nog een paar keer ging herhalen. Dennis vervolgde zijn verhaal over zijn familie. Hij vertelde dat ze vermoeden dat zijn vader een bastaard was. Ze kunnen dit niet meer controleren want zijn opa en oma zijn helaas al overleden. Wel opvallend is dat hij als enige van de kinderen niet gedoopt is. Dit zou er dus al op kunnen wijzen.

Het geloof kwam ter sprake en de ergernis van Dennis was al snel duidelijk. Dennis is allesbehalve te spreken over het geloof. Hij is vooral bijzonder kritisch over het gereformeerde geloof: “Ze kunnen ook niet genieten van het leven, dat kan bij katholieke ten minste nog”. Later nuanceerde hij zijn aversie tegen het geloof. Een vriend van hem is vrijzinnig-hervormd en gelooft dus in zijn eigen interpretatie van de Bijbel. Daar heeft hij niks op tegen. Het zijn vooral de kerkelijke instellingen en hun invloed waar hij iets tegen heeft.

Een soortgelijke ergernis komt naar boven als Dennis vertelt over wat D66 beter kan doen. Hij vindt dat D66 de kroonjuwelen moet afstoffen. D66 was ooit de partij die het daar altijd over had en voor was, maar nu gaan partijen als Forum voor Democratie daarmee aan de haal. Dennis vindt dat D66 sturend zou moeten zijn en niet moet volgen op onderwerpen zoals deze. Dat volgen is precies de ergernis die ook verband heeft met zijn probleem bij kerkelijke instituten.

Ons gesprek over geloof wordt onderbroken door een overvliegende drone die door meeuwen wordt opgejaagd. Dennis reageert met: “Ach, vogels, wat een arrogante beesten. Beetje te koop lopen met iets wat wij als mensen niet kunnen.” Na dit korte intermezzo vervolgen we ons gesprek.

We gingen verder bij Dennis’ schooltijd. Die hij niet in Vlissingen doorbracht maar in Middelburg. Hij deed daar vwo, wat nogal in contrast staat met zijn ouders. Zijn moeder had wel havo kunnen doen, maar heeft dat nooit gedaan. Dennis woonde vlak achter een andere middelbare school. Hij wilde hier niet naartoe gaan, omdat het een slechte school was en omdat veel vrienden van hem naar de middelbare school in Middelburg gingen.

Tijdens zijn middelbare schooltijd trok hij op met vijf vrienden met wie hij nog altijd contact heeft en ook op vakantie gaat. Deze vrienden hebben alleen niet echt iets met politiek. Het was aan het eind van zijn middelbare schooltijd dat Dennis besloot lid te worden van de Jonge Democraten. Precies in de tijd dat Zeeland overging van de afdeling Rotterdam naar de afdeling Brabant. Na die overgang kwam ook de regiocommissie Zeeland, vertelde hij. Hier zette Dennis zijn eerste JD-stapjes. Hij werd lid van de deze commissie en hielp drie activiteiten te organiseren.

Daarna verhuisde Dennis naar Maastricht om te gaan studeren. Hier pakte hij de JD niet meteen op. Eerst at hij altijd op woensdagavond, de JD-avond in Limburg, met zijn introgroepje. Dennis vond dat niet echt leuk. Het waren, op een vriend na, niet echt zijn mensen. Toen hij de overstap maakte naar de JD op woensdag was dat in zijn ogen een vooruitgang.

De JD Limburg voelde daarom als een warm bad. Hij voelde zich meteen thuis. Praten met gelijkgestemden vindt hij bijzonder fijn. In tegenstelling tot de avonden met zijn vrienden staat hij bij de JD vaak genoeg nog te borrelen en over politiek praten. Dennis vertelde dat als je dat bij andere feestjes doet het niet altijd gewaardeerd wordt. Dat maakt de JD onder andere erg leuk.

Dennis vertelt dat hij in zijn JD-tijd na leuke discussies aan de bar ook veel geleerd heeft en veranderd is. Een van de dingen die Dennis vroeg moeilijk vond was praten met vreemden of spreken in het openbaar. Nu houdt hij zijn kandidaatstellingspeech voor een volle congreszaal.

Al moet gezegd worden dat de JD niet alleen maar leuke ervaringen waren. Zijn eerste congres in Arnhem was behoorlijk schokkend. De gezelligheid die hij in Limburg gewend was trof hij daar niet aan. Gelukkig heeft hij de JD niet meer zo meegemaakt daarna, vertelt hij. Wat Dennis daaraan over heeft gehouden is dat het belangrijk is om door te geven dat de JD de JD niet is zonder de gezelligheid. Dat heeft hij ook als voorzitter in Limburg gedaan. Daarnaast vindt Dennis dat de JD een leerschool is. Fouten maken moet mogen bij de JD zolang het niet opzettelijk gebeurt en je ervan leert.

De gezelligheid bij de JD komt vaker terug. Dennis begint te glunderen als hij vertelt over hoe hij met Justin, zijn laatste AS als voorzitter, tot 2, 3 uur ‘s nachts bij de vaste kroeg van de JD Limburg aan de bar hangt. Die gezelligheid heeft hij onder andere van Luc Dabekaussen meegekregen en zal hij zijn hele JD-carrière proberen door te geven. Zo ook komend jaar als Bestuurslid Politiek en Internationaal.

Toen we klaar waren wilde Dennis mij nog graag fotograferen naast het standbeeld van Michiel de Ruyter. Via dat standbeeld liepen we weer naar de bus, waar mijn beeld van Vlissingen standhield. Het viel allemaal wel mee met de verloedering.

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

JD Blog

Kevin Brongers - De Rotterdammert in Delft

Door: Peet Wijnen Foto: Edwin Bakker “Met je poten in de modder staan”. Deze uitspraak loopt als een rode draad door het gesprek met Kevin heen. Het begint al met de locatie waar we afspreken, de ...

Lees meer...

vrijdag 04 augustus 19:30
Zomerborrel - Leiden-Haaglanden
vrijdag 01 september 20:00
Openingsborrel - Rotterdam
maandag 04 september 19:45
Jaaropening met Mini-AAV - Arnhem-Nijmegen
dinsdag 05 september 20:00
Introborrel voor nieuwe (en oude) leden - Groningen
vrijdag 08 september 18:00
JD Brabant Kick-off BBQ - Brabant
zaterdag 09 september 10:00
Septembercongres - Landelijk
dinsdag 12 september 19:30
Dag van de lokale media - Amsterdam
dinsdag 12 september 20:00
In gesprek met... - Groningen

» Bekijk volledige kalender

Vul hieronder je emailadres in om een link te krijgen waarmee je je aan kunt melden voor de nieuwsbrieven van de Jonge Democraten en waarmee je je abonnementen kunt wijzigen.

» Bekijk eerdere nieuwsbrieven

Twitter

Jonge Democraten Online

FacebookLinkedInTwitterYouTube

© 2017 Jonge Democraten